چند روز پیش مامان سارینا که با نازلی توی یه سرویس هستن، یادش رفته بوده کلید خونه رو به دخترش بده. وقتی سارینا از سرویس پیاده شده بوده و دیده بوده کلید نداره ، شروع کرده بود به گریه…از راننده سرویس هم خواسته بود نره چون اون می ترسه تنها بمونه! خلاصه ساماندهی سارینا یه بیست دقیقه ای طول کشیده بود و در این بیست دقیقه نازلی مشغول آروم کردن سازینا بوده ، راننده هم مشغول جستجوی مامان سارینا که ازش بپرسه باید با دخترش چی کار کنه!
انگار نازلی برای اینکه سارینا آروم شه بهش می گفته" چرا گریه می کنی؟ نترس ! الان همه ی دزدها سرشون گرمه ، کاردارن ، نمی تونن بیان سراغت…الان همه شون دارن بچه های دیگه رو گول می زنن ، بیکار نیستن که …" دخترک بیچاره ام متوجه نمی شده با این حرفای محشری که برای دلداری سارینا می گفته چرا نه تنها گریه ی سارینا بند نمی اومده که بلند تر هم می شده!
ساعت از سه نصفه شب گذشته بود که کارام تموم شد و تونستم برم بخوابم! ولی راستش از غصه ی اینکه باید ساعت 6 و نیم از خواب پاشم، خوابم نمی برد ، فقط سه ساعت خواب!، اونهم بعد از یه روز شلوغ ...
تازه چشام گرم شده بود که یهو صدای مسج موبایلم بلند شد ، حالش رو نداشتم از جام پاشم و موبایل رو چک کنم، اما تا خود صبح از بس نگران مسجی بودم که بعد از نصفه شب برام رسیده بود،همش خواب می دیدم یکی رو گرفتن ، یکی یه بلایی سرش اومده ، یکی احتیاج داشته من همون موقع به دادش برسم...
نگو که همراه اول صورتحساب این دوره ام رو ، اونهم اون موقع شب! برام فرستاده بوده!
-"سه سالم بود، یه بار خواب دیدم تنهایی سوار ماشین شدم، بعد یهو ماشین راه افتاد، و فرمون و دنده ، دهان و چشم و گوش در آوردن و بهم گفتن که تقصیر خوردم بوده و نباید، تنها سوار ماشین می شدم..."
امروز صبح وقتی پیش از اینکه نازلی بره مدرسه کیفش رو چک می کردم، یه فلفل دلمه ای گنده تو ش پیدا کردم. از قرار معلوم خانم معلم نازلی اینا هر بار که شانیار بی ادبی می کنه تهدیدش می کنه و می گه که اگه فلفل داشت حتمن دهن شانیار رو پر از فلفل می کرد... نازلی هم که کلن دل خونی از دست شانیار داره ، برای اینکه حواسپرتی خانم معلم رو که هیچ وقت فلفل همراش نیست،جبران کنه یه فلفل دلمه ای گنده گذاشته بود تو کیفش تا سر بزنگاه به خانم معلم بده!
البته اینکه خانم معلم بیچاره چه جوری قرار بوده فلفل دلمه ای رو تو دهن شانیار جا بده هم ، موضوعیه برای خودش!
نازلی می پرسه اگه یه روز تا شب نیاد خونه من چکار می کنم؟ از ترس اینکه بخواد این رو هم تجربه کنه، می گم: اونوقت من از نگرانی می میرم، می پرسه بابا چی؟اون چی کار می کنه؟ می گم اونهم همینطور...و بعد در حالیکه من فکر می کنم حسابی متاثرش کردم ، با خونسردی می گه خوب اشکالی نداره اونوقت من می رم با مادر جون زندگی می کنم...
دیشب یه دوست قدیمی زنگ زد هم کلاسی دوره ی مدرسه، تا صداش رو شنیدم شناختمش! محبوبه ی زیبای اون روزها بود ...لاغر و قد بلند با چشمایی خمار و صدایی خمار تر،
هنوز همون صدا رو داشت همون گرمی همون حس بذله گویی همیشگی...پسرش از نازلی یک سال بزرگتره، دوست سالهای گمشده ی دبیرستان،سالهای گمشدگی و عصیان بی هدف، سالهای تجربه کردن های دیوانه وار...و اون که همیشه بلد بود آروم و بی صدا بخنده، روزهای بی خبریش از خواهر زندانیش، و بعد خبر اعدام و بعد گوری که هیچ وقت پیدا نشد...
روزی که من تصمیم گرفتم دیگه مدرسه نرم، و چقدر بی ثمر بود اصرارهای همه! دانش اموز سال چهارم رشته ریاضی بودم و بعد دیگه نتونستم مدرسه رو تحمل کنم،...نرفتم ! به همین سادگی ! روز آخری که مدرسه بودم بچه ها یه ورق ر پر کردن از مسخره بازیهاشون و بعد هم زیر شیر آب خیسش کردن که یعنی اثر اشکاشونه...
یادم رفت بهش بگم ورق رو هنوز نگه داشتم
ازم پرسید چقدر عوض شدم و من سعی کردم به یاد بیارم اون همه سال پیش چه شکلی بودم و اون کمکم کرد هنوز همون پوست درخشان سفید رو داری و بعد باورش نشد که گفتم توی پیشونیمزیر چشمام چین های عمیقی هست و لک های حاملگیم هم هنوز از روی پیشونی و کنار گونه هام پاک نشده، گفت موهاش کاملن سفید شده و حالا مرتب رنگ می کنه اما نه رنگای اجق وجق! و من یادم افتاد که چند ساله موهام رو رنگ نکردم! شاید چون هنوز برام موهای سفیدم که به زور به 15 تا می رسه ناراحت کننده نیست ازش پرسیدم که هنوز لاغره؟ و اون گفت نه مثل اون روزها، ...من هم همون زهره بودم نه چاقتر نه لاغر تر هنوز با موهای مصری کوتاه ...
و بعد در جواب اینکه چه می کنی چه باید می گفتم ؟ به همه ی کارهایی که می کنم فکر کردمبعد از خودم پرسیدم چقدر اینها برای کسی که سالها است ندیدیش معنی خواهد داشت؟...از فیزیکی که تموم نکردماز جامعه شناسی و بعد ستاره دار شدن گفتم ... تقریبن جا خورد،و من به این فکر کردم که اگه هم دیگه رو ببینیم چقدر از هم خوشمون میاد؟ ...
اما مهم نیست، ما روزهای زیبایی رو با هم گذرنده بودیم، برای تجدید اون خاطرات هم که شده باید هم دیگه رو ببینیم ...
دوباره دیروز نازلی کاپشنش رو مدرسه جاگذاشت، امروز وقتی با عجله رفت تا پیش از اینکه سرویس برسه جلوی در باشه، یادش رفت پالتوش رو بپوشه و بعد برای اینکه سردش نشه من با یه نشونه گیری دقیق! سوییشرتش رو پرت کردم براش، سوییشرت نازلی هم دقیقن افتاد روی طاقی در ورودی!
بعد من مجبور شدم شال و کلاه کنم و برم پالتوی نازلی رو جلوی در بهش بدم و از اون که داشت گریه می کرد، به خاطر نشونه گیری بدم عذر خواهی کنم و بعد هم که نازلی رفت، به کمک مازیار و نردبون و میل پرده و هزار تا چیز دیگه ، سوییشرت رو از روی طاقی برداریم ...
نازلی یه روز کاپشن می پوشه و می ره مدرسه ، بعد اون رو جا می ذاره ، فرداش پالتو می پوشه و اون رو هم جا می ذاره، روز سوم سویشرت می پوشهبعد در حالیکه داره اون رو هم جا می ذاره سرایدار مهربون مدرسه، خانم سادات، نازلی رو دستگیر! می کنه و برای تنبیه مجبورش می کنه سویشرت و پالتو و کاپشن رو روی هم بپوشهبیاد خونه تا یادش بمونه که مراقب وسایلش باشه...
ساعت 1:35 شده بود، گرچه دیروز یه جور عجیبی خیابونها شلوغ بود، اما دیگه نه انقد! واقعن نازلی دیر کرده بود، به مازیار زنگ زدم تا شماره سرویس رو بگیرم که گفت خودش زنگ می زنه ، هنوز از گوشی دور نشده بودم که مازیار زنگ زد و گفت 5 دقیقه ....5 دقیقه ......5 دقیقه ...و ادامه نداد که می رسن، گفت راننده گفته 5 دقیقه پیش نازلی رو کنار در خونه پیاده کرده.......
فریاد کشیدم و گوشی رو پرت کردم زمین! چه اتفاقی می تونه افتاده باشه؟ از پنجره کوچه و حیاط رو سریع نگاه کردم شاید نازلی هوس کرده باز با گلهای باغچه کمی بازی کنه اما کسی توی حیاط نبود ...باید چه می کردم؟ بی سر و سامان دویدم طبقه بالا شاید نازلی رفته یه سر به دوستش روژان بزنه و در همون حال که داشتم نا امیدانه با مشت به در خونه ی همسایه می زدم به همسایه طبقه پایین فکر می کردم به پسرهای جوونی که بوی تریاکشون هفته ای چند شب خونه رو بر می داره،همه ی اخبار حوادث جهان رو سرم خراب شده بود...کجا باید می رفتم ؟چه باید می کردم ؟در هر حال خونه نباید می موندم، می رفتم و در همسایه طبقه پایین رو می زدم و به زور هم که شده می رفتم و نازلی رو پیش از اینکه اتفاقی براش بیفته از خونشون می کشیدم بیرون ، به پلیس هم زنگ می زنم...نکنه راننده سرویس خودش یه بلایی سر نازلی آورده دوباره دویدم توی خونه گوشیم رو برداشتم و باز با دمپایی از خونه خارج شدم باید گوشی رو بر می داشتم تا وقتی نازلی رو پیدا کردم به مازیار بگم. از خونه رفته بودم بیرون که متوجه شدم روسری سرم نیست باز دویدم و شالم رو برداشتم و این بار در حالیکه داشتم در واحد رو می بستم صدای زنگ در اومد.....نازلی بود.....
رفته بود تا از سرکوچه برای خودش آدمس بخره ،
پیش از اینکه برسه بالا به مازیار زنگ زدم و گفتم که نازلی اومد و بعد که رسید، آگاهانه همه ی آموزه های تربیتی رو کنار گذاشتم و برای اولین بار توی عمرش بهش سیلی زدم...
وسوسه ی بزرگ شدن، وسوسه ی خطر کردن، وسوسه ی کاری رو بی اطلاع مادر انجام دادن... این بار اون رو فقط تا سرکوچه کشونده بود، بی خبر از اونچه که بر قلب و روح و روان من گذشت...
نازلی تقریبن هر روز با روایت های هیجان انگیزی از شانیار میاد خونه، و بعد در حالیکه دستاش رو به چپ و راست تکون می ده تا اوج فاجعه رو خوب نشون داده باشه با چند تا نوچ نوچ شروع می کنه: مامان امروز شانیار...
اما اون چیزی که برای من خیلی جالبه نه کارای بد شانیار ، که واکنشهای مسئولانه و عاقلانه ی نازلیه،
مثلن یه بار توی صف شانیار هی به نازلی که جلوش وایساده بوده لگد می زده، بعد نازلی بدون اینکه به شانیار چیزی بگه یا بره به مدیر و ناظم و معلم که انگار همه حسابی از دست شانیار کفرین، شکایت کنه، رفته بود و جلوی صف وایساده بود... همین!
یا مثلن یه بار شانیار پیش از اومدن معلم داشته وایتبرد رو خط خطی می کرده، که نازلی رفته بوده و ازش ماژیک رو گرفته بود و وایتبرد رو هم پاک کرده بوده، انگار شانیار هم به این خاطر یه فحش حسابی به نازلی داده بود و یه لگد هم زده بوده، که بعد از اومدن معلم بچه ها همگی به معلم راپرت کارای شانیار رو داده بودن و بعد طبق معمول شانیار به دفتر مدیر فرستاده شده بود ....
جالبش اینجا است که نازلی در جواب من که چرا وایتبرد رو پاک کردی؟ گفت چون دوست نداشتم وقتی خانوم معلم میاد و وایتبرد رو می بینه شانیار رو دعوا کنه !
یا یه بار که شانیار پیش از اومدن معلم دویده بوده و رفته بوده حیاط و نمی خواسته توی کلاس باشه ، باز نازلی رفته بوده و کشون کشون شانیار رو آورده بود توی کلاس، چون نمی خواست شانیار باز تنبیه شه.
نمی تونم ادعا کنم این محبت و احساسات انسانی و عاقلانه اش به من رفته ! پس ناچارم اعتراف کنم در این موارد کپی مازیاره!
من سوسیال فمینیستام، تهران به دنیا اومدم و از سال ۷۵ که فیزیک گیلانقبول شدم، رشت زندگی میکنم. فیزیک رو تموم نکردم، اما بعدش جامعهشناسیخوندم، سال ۸۰ ازدواج کردم و سال ۸۲ مادر شدم، و این وبلاگ در درجهیاول برای نازلی است، برای پاسخ به سوالهایی که سالها بعد درباره مادرشخواهد داشت و بعد برای همه اونهایی که دوست دارن این مطالب رو بخونن.
